kopenhaga

i padło ulubione pytanie! 'jak było?' otóż było... intensywnie. ale nie o wszystkim trzeba pisać i nie wszystko trzeba pamiętać.
Kopenhaga. Jaka? Niska. Budynki niskie. Dużo czerwonej cegły i brzydkich pałaców/gmachów/bibliotek/instytucji. Dla kontrastu nad brzegiem nastąpił wysyp mnóstwa bardzo nowoczesnych konstrukcji: biblioteka (czarny diament), nowa opera i teatr... Tworzą miłą dla oka odskocznię od tradycyjnej zabudowy centrum.
Jest jeszcze Christania, o której nigdy wcześniej nie słyszałam - autonomiczny (i ogromny) region w samym sercu Kopenhagi. Zdjęć robić nie wolno, a wszsytko wygląda trochę jak obóz hippisów w Tybindze - tyle, że tu na dużo większą skalę - są sklepy, bary, restaruracje, galerie... Na jakiej zasadzie oni jeszcze funkcjonują? Nie mam pojęcia, a wydaje się, że nie idzie im najgorzej, bo rośnie tam już trzecie pokolenie mieszkańców, zjednoczonych walką z kapitalizmem podsycaną świeżym zielem.

tybinga wiosną.

tybinga

trochę już niektórzy mają dość, że mała, że nic się nie dzieje, że ciągle się trafia na te same twarze. pewnie i prawda, tyle, że mi to nie przeszkadza. podoba mi się tu, choć przyznaję, że rok to tak właśnie opytmalnie.
brakuje mi tarabuka, kafki, czułego... po prostu przyjemnych kawiarni, gdzie można siąść samemu i poczytać książkę, to co jest jest skrojone na przeciętny gust, który ma pasować i do studenta, i do matki z dzieckiem i do emeryta, który właśnie się wybrał na przedpołudiową kawę z przyjaciółmi.
ale i tak urocza, z niecierpliwością czekam na kwiaty, słońce i park.